« و سپس خداوند سبحانه براى محمّد صلّى الله عليه و آله ، لقاى خود را اختيار نمود . و آنچه را كه در نزد خود داشت ( از نعمت‌هاى اخروى . پاداش‌هاى معنوى ، و رضوان ، و شفاعت امّت ، و لواى حمد ، و سيطرهء بر أعراف ، و اعطاء حوض كوثر ، و ولايت تامّهء كلّيّهء مطلقه ، و شهادت و گواهى بر اعمال و وظائف انبياء ، و غير ذلك ) براى وى پسنديد ، و وى را گرامىتر و رفيع‌تر از زندگانى پست دنياى دون قرار داد . و رغبت و ميل او را از گرايش به پيوستن و قرين شدن با محنت‌هاى مادّى و مشكلات حيوانى ، بگردانيد . بنابراين او را كريمانه و بزرگوارانه به سوى خود برد ، و جانش را قبض فرمود ؛ كه درود خدا بر او و بر آل او باد . و اين پيامبر گرامى در ميان شما باقى گذاشت چيزى را كه پيامبران در ميان امّت‌هاى خود باقى مىگذاشتند . زيرا كه انبياى پيشين ، امّت‌هاى خود را بدون ارائهء طريق واضح و علامت و نشانهء منصوب ، يله و رها وانمىگذاردند . آن چيزى را كه پيغمبر شما بجاى نهاد ، كتاب پروردگار شماست در ميان شما . پيغمبر براى شما تمام جهات و خصوصيّات آن را روشن و هويدا ساخت : حلال و حرامش را ، واجبات و مستحبّاتش را ، ناسخ و منسوخش را ، مواردى را كه اجازه در تركش داده شده و موارد حتميّهء لازم الإجراء و غير قابل تركش را ، احكام خصوصى و احكام عموميش را ، مطالبى را كه هشدار دهد و موجب عبرت گردد ، و مثال‌هايش را ، احكام باز و مطلق آن را ، و احكام محدود و مقيّداتش را ، محكمات و متشابهاتش را ؛ آنچه را كه بطور اجمال آمده بود تفسير نمود ، و مطالب غامض و پيچيده‌اش را گشود و روشن كرد . [ انقسام‌هاى مختلف قرآن ، در خطبهء حضرت ] آيات همگى بطور كلّى به دو دسته منقسم شدند : يك دسته براى فهميدن و دانستن آنها از مردم عهد و ميثاق گرفته شد ، و علم بدانها واجب و لازم آمد ؛ و دستهء ديگر براى فهميدن آنها الزامى به عمل نيامد ، و بندگان خدا در عدم علم